Fotoğraf Günlükleri

Sevdiğim karelerim - 50 // Yorgun Yıllar- I am tired//

2009-01-06T17:00:12+00:00

yeni yıl

2009-01-05T23:39:00+00:00

kutlu olsun...

Zamanı dinlemek

2009-01-02T11:16:00+00:00

Gezi Fotografları- 3 Kerpe // Kayık imalatı - Shipyard //

2009-01-02T00:15:34+00:00

Sevdiğim karelerim - 49 // Mutlu Yıllar - Happy new year//

2008-12-30T20:42:09+00:00

2008-12-30T08:23:00+00:00

Gérardmer, 2008

Sevdiğim karelerim - 48 // Duvar - The Wall//

2008-12-29T22:50:35+00:00

Sevdiğim karelerim - 47 // Başlangıç mı, Son mu? - Beginning or End //

2008-12-28T18:45:42+00:00

Nasyonel Ötanazi

2008-12-27T14:33:27+00:00

- Emredersiniz Sayın X X X X , ben arkadaşları derhal yönlendiriyorum!

Sevdiğim karelerim - 46 // yer gök bir - reflection //

2008-12-23T23:12:54+00:00

Kısa Bir Ara

2008-12-23T17:45:55+00:00

15-20 gün boyunca buralarda görünmeyeceğim.

Siz bu arada http://www.fotograf-gunlukleri.com adresindeki günlüklere ilgi göstermeye devam edebilirsiniz.

Yeni yılda her birinizin önceki yıllara göre daha akıllı, daha tutarlı ve hayatta istediklerini yapma noktasında daha cesaretli olmasını dilerim. Çünkü, sizlerin de bildiği gibi, hepimiz öleceğiz.

National Geographic Fotoğraf Yarışması, 2008

2008-12-22T21:38:58+00:00

National Geographic’in her yıl düzenlediği fotoğraf yarışmasının sonuçları duyurulmaya başlanmış. Henüz dünya birincileri yok ortada, fakat NG’in İngilizce yayın birincileri 100.000 fotoğraf arasından belirlenmiş durumda. Tüm liste, mansiyonlar ile beraber burada. Bir süre sonra diğer kategorilerin birincilerine de aynı adresten ulaşmak mümkün olur herhalde. Bense İnsan, Yer ve Doğa kategorisi birincilerine ve jüri yorumlarına yer vereyim istedim.

Bu arada bağlantıyı takip ederseniz “İzleyicilerin seçimi” diye bir kısım olduğunu da göreceksiniz; jüri seçimleri ile aradaki farka bakıp şaşırmak çok keyifli. Bir eserin değeri ile ilgili fikir veren parametreler arasında neden en önemsiz kriterin “izleyici” olduğuna dair güzel bir örnek bence. Bu aynı zamanda fotoğraf paylaşım sitelerinin editörsüz olanlarının neden sürüm sürüm sürünmeye mahkum olduklarının, neden kayda değer fotoğrafların çoğunlukla övgü ve methiye çöplüğünün görsel yığıntıları arasında kaybolup gitmeye mahkum oluşunun da nedeni. Her fırsatta laf sokmazsam edemiyorum. Yaram var da gocunuyor muyum nedir. Fakat siz aşağıdaki fotoğrafı izlerken nasıl bir yorum yapardınız ya da favori fotoğraf paylaşım sitesinde nasıl yorumlar alırdınız onu düşünün.

“İnsan” kategorisinin birinciliğine şu fotoğrafı ile Kanada’lı Joshua Monaghan değer bulunmuş:

“Portrait of Sarah, age 27″ © Joshua Monaghan

Jürinin üyelerinden iki tanesi bu fotoğraf için şöyle demiş:

Bu gizemli fotoğraf ebedi ve nihayetsiz -sahtelikten, gösterişten uzak basit bir güzelliği var –Monica Corcoran, National Geographic fotoğraf yönetmeni.

Fotoğrafa bakmaya devam ediyor ve bu kadını merak ediyorum. Muğlak ve gizemli çekim izleyiciyi ne zaman ya da hangi zaman aralığında çekildiği bilgisine sahip olmaktan kurtarıyor. Yoksa bir resim mi bu? Tüm bilinmeyenler izleyiciyi hakikatlerden azat ediyor ve yorum yapmaya yüreklendiriyor” –Tyrone Turner, bağımsız fotojuralist.

“Yer” kategorisi birinciliğinin sahibi ise Hindistan’dan Subhrajit Basu:

“Untitled” © Subhrajit Basu

Fotoğraf Batı Bengal’deki Kolkata sokaklarında düzenlenen bir güreş müsabakasında çekilmiş. Önceleri çok fazla ilgi duyulan bir spor olan güreşe olan ilginin son zamanlarda sponsor eksikliği yüzünden azaldığını, popülerliğin bu tip sokak müsabakaları ile güreşe yeniden kazandırılmaya çalışıldığını söylüyor fotoğraf sahibi.

Bu arada Katrina Kasırgası’nı dünyanın belleğine fotoğrafları ile kazıyan Tyrone abimiz de bu fotoğraf ile ilgili bir şeyler eklemekten geri kalmamış:

Mekan’ın önemi bu fotoğraf için çok önemli; bu sebeple bu kategoride onurlandırılmayı hak ettiğini düşünüyorum. Arka plandaki yüzlerin her birine, güreşçilerin arkasındaki binaya sürekli bakmaktan kendimi alamıyorum. –Tyrone Turner, bağımsız fotojuralist

“Doğa” kategorisinin birincisi ise aşağıdaki fotoğrafı ile Kanada’dan Wendy Erlendson:

“Untitled” © Wendy Erlendson

İneklerden korkan ve bu fotoğrafı da bir çitin arkasından çeken sayın Wendy hanımablamız, birincilik getiren fotoğrafı için şunları işitiyor:

İneğin fotoğrafçıya ve izleyiciye attığı haberdar ve sofistike bakış bu fotoğrafı çok özel yapan şey –Susan Welchman, National Geographic fotoğraf yönetmeni.

Tyrone abimiz yeniden sahnede:

Işığın kalitesini ve ineğin asaleti hissiyatını çok sevdim. –Tyrone Turner, bağımsız fotojuralist

İneğin üzerindeki muazzam ışığın ben de pek beğendim. Güneşin sol-üst taraftan güçlü bir şekilde ineğin üzerine düştüğü gölgelerden beli, bu fotoğrafı sıra dışı kılan şey ise ineğin az pozlanmış olmasını beklediğimiz sağ tarafının da hem ayrıntı hem de ışık açısından doyurucu olması. Üstüne güzel bir kadraj ve iyi bir zamanlamayı da eklediğinizde nur topu gibi, mükemmel bir fotoğrafınız oluyor. Fakat beni bu fotoğrafta en çok hastası eden şey ineğin tepesindeki o bir tutam saç oldu. “Ne o öyle, kuaförden mi geliyorsunuz inek hanım” diye sorardım orada olsa idim.

Yine de ben birincilik ödülünü, sizlerin de huzurlarında, Jose Hernandez tarafından Alaska’da çekilmiş olan “havada bir balık uğruna didişen kartallar” fotoğrafına veriyorum. Mansiyon almış bu fotoğraf, yukarıda verdiğim bağlantıyı ziyaret ederseniz hangi fotoğraftan bahsettiğimi bir kaç tık sonunda pek iyi anlayacaksınız. Zamanlaması, ışığı, kadrajı, sıradışılığı ile dehşet verici bir fotoğraf bence.

Sevdiğim karelerim - 45 // sessizlik 2 - silence 2 //

2008-12-21T18:25:11+00:00

En güzel fotoğraf kitaplığı

2008-12-20T13:47:00+00:00

İstanbul'daki en güzel fotoğraf kitaplığı Geniş Açı Proje Ofisi'nin (Geniş Açı dergisinin doğduğu mekân) içinde bulunan kitaplık bence.

Sevdiğim karelerim - 44 // gazoz - softdrink //

2008-12-18T21:34:12+00:00

Sevdiğim karelerim - 43 // soğuk bira - cold beer //

2008-12-18T01:25:03+00:00

2008-12-17T20:14:00+00:00

Evet artik yazmiyorum günlüklere, ne zaman ne de isler bahane..
Yazicak bir seyim yok ya da yazamayacak çok sey var, o tarz bir ikilem.
Kisa bir ara diyelim.

Akif Hakan Çelebi

2008-12-17T06:43:59+00:00

Dün Bulb Magazine isimli bir fotoğraf dergisinin editöründen fotoğraflarımdan birisini sonraki baskılarında yayınlamak istediklerine dair bir e-posta aldım (fotoğraf şu yazının ilk fotoğrafı). Arada bir böyle istekler geliyor ve çoğunlukla teşekkür ederek geri çeviriyorum. Nasıl bir dergi imiş diye göz atmak için son derece düşük beklentilerle sitelerine gittiğimde oldukça etkilendim. Üstüne bir de bir kaç sayı önce Akif Hakan Çelebi ile yaptıkları röportajı görünce hem isteklerine benden hızlı bir “memnuniyetle!” yanıtı aldılar hem de Çelebi ile ilgili bir yazı yazmaya karar vermeme sebep oldular.

Akif Hakan Çelebi Amerika’da yaşayan bir moda fotoğrafçımız. Kendisi genç, yaratıcı, özgün bir fotoğrafçı. Çelebi’nin şakası da yok hani, nitekim onca dergi röportajı ve serginin yanında International Color Awards‘ın Masters of Color Photography’sine 2006 yılında aday olmayı başarmış bir isim.

Belki de fotoğrafçılıktan önce eğitimini aldığı ve bir süre icra ettiği TV yapımcılığı ve medya kariyerinin etkileri ile çektiği fotoğrafların her biri özenle kurgulanmış, renk açısından zengin, “dolu” fotoğraflar. Fotoğraflarının, sinema geçmişine -hatta “şimdiki zamanına” ve ümit ediyoruz ki “geleceğine” de- sahip bir diğer leziz fotoğrafçı olan Nuri Bilge Ceylan fotoğrafları kadar “sinema karesi” etkileri barındırdığını söylemek güç olsa da bu etkinin tamamen yok olduğundan bahsetmek de, bence imkansız.

Çelebi’nin fotoğraflarında benim dikkatimi çeken ilk şey kurgu ve kadraj ile ilgili itina ve çevredeki objelerin hem doğal hem de bir o kadar rastgelelikten uzak oluşu. Bu kadar itinanın karşılığını veren izleyicilere ulaşabiliyor ve kendisini anlayan eleştirmenlere denk geliyorsa ne mutlu ona demek istiyorum. Fotoğrafçı bir fotoğrafı ne kadar itina ile çekerse potansiyel izleyicisi ve fotoğrafı arasındaki bağları o denli zayıflattığına inandığım için Çelebi’nin işinin pek kolay olduğunu düşünmüyorum. Fotoğraflarındaki renkler o kadar göz alıcı ve çarpıcı ki muhtemelen büyük bir çoğunluk o cümbüşün içinde kaybolup fotoğraflarda zaman zaman kendisini hissettiren hüznü ve ikincil mesajı es geçiyordur. Tabi bu tamamen benim uydurmam da olabilir. Bilemiyorum.

Bu arada yazı içerisinde bir kaç fotoğrafına yer verdim kendisinin, fakat en beğendiklerimi koymadım, siz Çelebi’nin sitesini gezerken kendi sürprizlerinizi kendiniz bulun istedim.

“It’s In The Special Way 2″ © Akif Hakan Çelebi

Akif Hakan Çelebi’nin fotoğraflarını izlerken zaman zaman model ile aramda bir fotoğrafçı olduğunu unutuyorum. Bence modeli bu denli güçlü bir şekilde ulaştırmak mühim bir yetenek. Bu bir sinema yapıtını izlerken seti, kameramanları, orada bir yerlerde oturan yönetmeni, oyuncuların rol yaptığını tamamen unutmak filan gibi (ne yazık ki çok nadiren yaşadığım bir keyif :)). Erkek modellerle neden çalışmadığını düşündüm, aklıma pek bir şey gelmedi. Ben de kendisine sordum ve şöyle bir yanıt aldım:

Erkek modellerle bir kaç çekimim oldu aslında, Arena dergisi için mesela. Fakat dediğin gibi genelde iş projeleri dışında çalışmadım. Bunun nedeni de ilgimi çeken birileriyle pek karşılaşmamış olmam. Yoksa karşi bir durumum yok. Genelde güzellik ve estetik anlayışıma uygun erkek model pek etrafımda olmadı. Ayrıca kadın güzelliği ve estetiği de çok daha fazla ilgimi çekiyor.

Eh, ben de kadınları genellikle daha güzel buluyorum (smiley).

Ayrıca dikkat ederseniz AHÇ ortamdaki ışığı kullanmaktan haz duyan bir fotoğrafçı. Bu da bu kurgu fotoğraflara beklenmedik bir doğallık katıyor bence.

“Istanbul, not Constantinople 12″ © Akif Hakan Çelebi

“The Silence And The Fragrance” © Akif Hakan Çelebi

Kendisi BULB Magazine’deki röportajında şöyle bir soru ile karşılaşıp şu yanıtı vermiş, çok doğru bir tespit olduğunu düşünüyorum:

Soru: Türkiye’densiniz. Oradaki insanlar fotoğraflarınızı nasıl değerlendiriyorlar?

AHÇ: Dünya çapında, Türkiye’de tanındığımdan çok daha fazla tanınıyorum. Türkiye gözü önündeki yetenekleri görmezden gelme ve tek yeteneği yalakalık olan insanlara konsantre olma eğilimi gösteriyor.

Aklımdan isimler film şeridi gibi geçti bunu okuduğumda. Türkiye’nin bir döneme damgasını vurmuş fakat artık pili bitmekte olan isimleri geldi aklıma. Tesir alanı iyiden iyiye azalmakta olan nefeslerini insanlara ilgiyi hak edeni göstermek yerine nasıl da kimseyi beğenmediklerini, nasıl da kendilerinden sonra kimsenin gelmediğini anlatmakla harcayışları çalındı kulağıma. Güzel ülkemin kimi sidikli aydınları, kimi kabız sanatçıları. “Üzgünüm ama pek hatırlanamayacaksınız gibi görünüyor” diye düşündüm. Erdal Kınacı‘nın başına gelenleri de takip edenler biliyor. Her neyse.

“Mad Dream of Youth 7″ © Akif Hakan Çelebi

Kısa kısa:

Çelebinin web sayfası burada: http://hakanphotography.com/ gidip ziyaret edin, fotoğraflarını inceleyin.
Kendisi Fotoğraf isimli derginin Ekim-Kasım 2008 sayısının kapağı olmuş, Türkiye’de olsam da alsam.
Çelebi Canon 5D kullanıyor ve Canon lensler ile çekiyor fotoğraflarını. Fakat en kısa zamanda Nikon’a geçmek istiyormuş, bu yüzden “aa Kamil duydun mu bak AHÇ de Canon kullanıyormuş” diye ortalarda koşuşturmak yok (tamam, Nikon ile ilgili kısmı ben uydurdum, ama neden olmasın!).
Sitesinde “Istanbul, not Constantinople” isimli keyifli, kontrast dolu bir projesi var. İzlemeye değer.
AHÇ Florida’da yaşıyor. İkimizi de aynı kasırgalar tehdit ediyor.
Hastası olduğum bir özelliği: Bir çok platformda rastladığım fotoğraflarına copyright ibareleri koymuyor. Evet işte, üzerime gelmeyin, takıntılıyım bu konuda :)

Yukarıya bak

2008-12-16T16:41:00+00:00

Atlas dergisini çok severim. Derginin hoş bir sloganı var: "Keşfetmek için bak!" Bazen bu sloganı "keşfetmek için yukarıya bak" şeklinde kullanıyorum. Bilmem bu yazıyı okuyanlar nereye bakıyorlar, ben çoğu zaman düz bir doğrultuda bakarak yürüyorum. Yukarıya pek bakmadığımı günün birinde keşfettiğimde bozuldum biraz. Sabah erken kalkıp gökyüzüne, yolda yürürken binaların tepesine, açık kalmış penceresinden rüzgarın alıp götürmek istediği çiçekli perdelere bakmak güzel olabilir. Daha önce görmediğiniz bir şeyi görüp şaşırabilirsiniz de, belli olmaz. Hayatın katmanları hep aşağıda değil.

Nikon D300

2008-12-16T00:03:03+00:00

Geçenlerde Nikon D200 fotoğraf makinemi satıp yerine bir Nikon D300 satın aldım. Bir süredir de sessiz sedasız kullanıyordum. Fakat bu değişiklik kıymetli Sumer Omay‘ın gözünden kaçmadı. Kendisi D200 aldığımda yazdığım kısa izlenim yazısının altına şöyle bir yorum bırakınca şu anda okumakta olduğunuz inceleme yazısını yazmaktan başka çarem kalmamıştı (bir yandan ben de D300 hakkında bir şeyler yazmak istiyordum, dürtüklediği için kendisine teşekkür ederim):

Şimdi d300 hakkında da minik bir yazı bekliyoruz efendim.

Nikon D200 halâ harika bir fotoğraf makinesi. Bütçesi kısıtlı olan kişilere artık daha da ucuza bulunabilen bu fotoğraf makinesini halâ şiddetle tavsiye edebilirim. Fakat D300 ile Nikon, D700 gibi muazzam teknolojiye sahip olan bir fotoğraf makinesinin sunduklarının full-frame sensör dışında kalanlarına makul denebilecek bir ücret karşılığında ulaşmamızı sağlıyor.

Bu yazı dört başı mamur bir inceleme yazısı olma hedefi gütmüyor, gereği de yok zaten, fotoğraf makinesinin teknik dökümü Internet’te her yerde var. Çözünürlükten, megapixel’den filan ise hiç bahsetmeyeceğim (lütfen siz de fotoğraf makinesi alırken “aman megapixel’i çok olanından al Kamil” diye dolaşmayın ortada. Çünkü eğer profesyonel değilseniz 8Mp ile 12Mp arasında hiç bir fark yok sizin için). Bu yazıda sadece benim açımdan önem arz eden detaylara önem sırasına göre madde madde değineceğim.

Birincisi, Nikon D300 ile renkler, ışık ve gölgeler çok daha başarılı. Benim gibi dünyayı çoğunlukla siyah/beyaz gören fotoğrafçılara renk konusundaki üstünlüğü çok önemli görünmeyebilir. Fakat D300′ün ışık ve gölgeler konusundaki başarısı göz ardı edilemeyecek derecede etkileyici. Bu durum D300′ün elime alıp çektiğim ilk bir kaç fotoğraf ile fark ettiğim ve bundan sonra kolay kolay vazgeçemeyeceğim bir üstünlüğü. Aşağıdaki fotoğrafı bir iki gün önce çektim. Amacım Duygu’nun çalıştığı labdaki insanların fotoğraflarını nerede çekebileceğime dair fizibilite çalışması yapmak idi ve katiyen böyle bir yazı için iyi bir örnek teşkil edeceğini düşünerek çekmemiştim. Fakat bu fotoğraf D300′ün gücü ile ilgili gören gözlere çok şey anlatıyor (yeniden boyutlandırma dışında makineden çıktığı gibi):

Bu fotoğraftaki ışık koşullarını yabana atmayın. Bu gördüğünüz manzara dijital bir makinenin karşılaşabileceği en zor ışık koşullardan birisi (orijinal boyutuna buradan ulaşabilirsiniz). Ağacın bize bakan yüzündeki ayrıntılar, yerdeki çimenlerin renkleri ve ayrıntıları, “bitse de gitsek” diyen Duygu kızımızın kırmızı hırkası, mavi saç tokası zaten D300′ün renk, ışık ve gölge konusundaki muazzamlığını ortaya koyuyor. Bunun bir ters ışık fotoğrafı olduğuna, ağacın arkasında Güneş olduğuna inanmak güç. Renklerin mükemmelliği, Nikon’un yeni nesil 1005-segment RGB ölçüm sensörünün başarısı (bu sensör renk bilgisini, ışık kırılma miktarlarını çok daha sahih bir ızgaralama sistemi sayesinde daha keskin hesaplayabiliyor). Işık ve gölgeler konusundaki başarısı ise dinamik ışık hesaplama yönteminden geliyor ve kendisi şu anda -satın alınabilir düzeydeki- dijital fotoğrafçılığın ulaştığı en uç nokta. Bu yöntem çekim esnasında çok ışıklı ve az ışıklı alanları otomatik olarak tanıyıp bu bölgelerdeki ışık yoğunluğunu dinamik olarak değiştirerek ayrıntıların kaybolmaması için elinden geleni yapıyor. Bir nevi dijital kamera sensörlerinin insan gözü kapasitesine yaklaşması olarak görebilirsiniz bunu (normalde fotoğraf makinesi ile ışık ölçümünü gök yüzünden yaparsınız, fotoğrafı çektiğinizde fotoğrafta geriye kalan her şey kapkaranlık olur fakat siz baktığınızda öyle görünmez ya hani… düşünmüşsünüzdür mutlaka neden böyle oluyor diye. böyle olmasının sebebi insan gözünün aldığı ışık miktarını dinamik olarak bölge bazında regüle edebilmesinden geliyor ve bu dijital makinelerde hayata geçirilmesi çok zor bir şey. fakat görüldüğü üzere o noktaya yaklaşılıyor yavaş yavaş (bu da aslında çok daha temel bir soruyu gündeme getiriyor bence: dijital makinelerin film temelli makinelerin hiç bir zaman elde edemeyecekleri bir yeteneğe sahip olmaları ve film devrini tamamen kapamaları söz konusu. bu da fotoğraf ile ilgili bir çok kavramın yeniden sorgulanmasına sebep olacak bir devrim bence (her neyse, yaşayıp göreceğiz; bu yazıyı bilgisayar başında okuyacak kadar gençseniz yüksek olasılıkla ölmeden önce bu tartışmalara ve bu makinelerin yapabildiklerine şahit olacaksınız))). Özetle fotoğraf makineleri konusunda otorite filan olmayan Meren Bey diyor ki,

Nikon D300′ün ışık ve gölge konusundaki hakimiyeti ve tutarlılığı, renk hesaplama konusundaki keskinliği mükemmel. Yatıp kalkıp Nikon mühendislerine teşekkür ediyoruz.

İkincisi D300′ün vizörü. Biliyorsunuz makinenin kalitesi arttıkça vizör gözünüzü gönlünüzü açmaya başlar. Uzun süre kullandığım Nikon D70′in vizörü gecekondu penceresi gibiyken D200′ün vizörü mağaza vitrini gibi idi. D300′ün de vizörü D200′ünkü gibi muhteşem. Fakat üstüne üstlük gerçek görüntüden kırpma faktörü 0. Yani vizörden bakarken çekeceğiniz fotoğrafın %100′ünü görüyorsunuz. Bu kırpma faktörü Nikon D700′de bile %96. “Meren beyciğim %4′ün lafı mı olur” demeyin. Kenarlara köşelere, geometriye/simetriye ekstra ehemmiyet gösteren birisi için bu çok önemli bir şey. Meren Bey’in bu konudaki sözlerine kulak verelim:

Tam olarak gördüğüm şeyi çekiyorum, böylece milimetrik de olsa fotoğraflarımı kırpmak zorunda kalmıyorum. Hastasıyım.

Üçüncüsü D300′ün dahili sensör temizleme aparatı. Kendisi ultrasound ses dalgaları ile sensör üzerindeki tozların kendilerine ikamet edecek başka bir yer bulmalarına sebep oluyor ve gerçekten işe yarıyor. Böylece bir elinizde solüsyon bir elinizde fırça saçma sapan bir sensör temizleme işine girişmek riskini almak zorunda kalmıyorsunuz. Örneğin zamanında Nikon D70′ini pinhole denemelerinde kullanan ve sensör üzerinde biriken tozu üfleyerek temizlemeye çalışırken makinesinin sensörüne tükürme başarısı göstermiş bir genç vardır tarihte. Eğer zamanında bu ultrasound teknolojisi olsa idi o masum genç sensöre üflemek zorunda kalmaz, makinesi de haşamat olmazdı. Kimse yediği bu nane sebebiyle karısından bir ton azar işitmiş bu zavallı gencin adını sanını bilmez, ama ortaya çıkardığı efekt müthiştir:

Temizlik imandan gelir. Built-in self-cleaning technology…… Vay anasını. Parası neyse verelim, bize de tak bundan Nikon amca.

Dördüncüsü, D300 gövdesi inanılmaz güven verici ve ergonomik. Elinize aldığınızda çok sağlam bir şey tuttuğunuzu hissediyorsunuz. Gövde yapımında kullanılan materyal ve gövdenin dizaynı D300′ü suya, toza, çamura, darbeye karşı daha dayanıklı kılıyor. D200 için de aynı geçerli. Geçen gün kar yağarken çıkıp fotoğraf çektim üzerinize afiyet, sırılsıklam döndük eve. “Fotoğraf makinesine bir şey olur mu acaba” diye tedirgin olmamak çok büyük bir rahatlık (kimse az fotoğraflı yazıları okumuyor, araya konuyla ilgili bir fotoğraf sıkıştırayım ki sıkılmayın):

Beşincisi, D300′ün pil ömrü inanılmaz. Fotoğraf makinesi elime ulaşınca güzelinden bir şarj ettim, o pili iki hafta kullandım. Internet’te yazanlara göre 1000-1200 civarınca çekim yapmak mümkünmüş. Bu beni bu makine ile ilgili en çok sevindiren hadiselerden birisi, pil derdim yok. Meren Bey bu konuda şöyle diyor:

Enerjinin kırıntısına bile kıymet veren bir neslin potansiyel büyük baba, büyük anneleri olarak Nikon’a adam gibi kod yazan insanları bir araya getirdiği için tekrar teşekkür ediyoruz.

Benim için en önemli konular bunlar. Yukarıda saydıklarım dışında sunduğu geniş ISO aralığı ve geceleri neredeyse gürültüsüz-çapaksız (noise) 1600 ISO ile fotoğraf çekebilmek, canlı izleme (live view) ile çekilecek objenin çok ince netlik ayarlarını çekimden önce yapabilmek, 3 inç’lik ekran ile fotoğrafları kısa sürede ve detaylı şekilde inceleyebilmek, saniyede 6 kare hızında çekim yapabilmek, çekilen fotoğrafa çeşitli basit dijital efektleri fotoğraf makinesi yardımı ile uygulayabilmek, D200′deki gibi ekstra fonksiyon düğmesine istenen özellikleri atayabilmek gibi ekstra özellikleri de mevcut.

Sonuç olarak Nikon D300, an itibarı ile parası pulu olan fakat Nikon D700′e de boyu yetmeyen ciddi fotoğraf insanları için muazzam bir fotoğraf makinesi.

Feragatname: Bu yazı, hali hazırda bir dijital fotoğraf makinesi sahibi olan ve bunu adam gibi kullanmayan şahısların kendilerini ve etraflarındakileri D300 alma konusunda ikna etme materyali olarak kullanılamaz. Yazar tarafından oturduğunuz yerde oturmanız, tüketim insanı olmamanız, elinizdeki makineyi en iyi şekilde kullanmanız tavsiye edilir.

Sevdiğim karelerim - 42 // Sessizlik - Silence //

2008-12-15T19:19:29+00:00

"İnsanlara sevgi lazım. İnsanlar birbirini sevsin. Fotoğraf işte bu işe yarar."

2008-12-15T08:37:00+00:00

İnsanlara sevgi lazım. İnsanlar birbirini sevsin. Fotoğraf işte bu işe yarar.

(Ara Güler)

Fotoğraf ne işe yarar, diye arada sırada düşünüyorum. Ara Güler, güzel bir tarifte bulunmuş. Benim içimi sevgiyle dolduran fotoğraf konularından biri de kahveli, çaylı fotoğraflar. Dumanı tüten bir kahve veya çay bardağının fotoğrafı mesela içimi ısıtır. Bazen flickr'da çok hoş çay/kahve fotoğrafları oluyor, dayanamayıp bilgisayarımın masaüstü resmi olarak kullanıyorum.

Üzerinde kuş ve bitki motifleri olan bir kahve kupam var, bundan 10-15 sene önce almıştım, kendisi yarı saydamdır, güçlü bir güneş ışığı düşünce üzerine çok hoş görünür, epeyce fotoğrafını çektim, kırılana kadar da çekerim sanıyorum, bunca yıldır bu kupada kahve içmekten de bıkmadım.

Üzerindeki kuş figürüne de bakar dururum yıllardır, nedir kuşun cinsini bilemedim ama bu önemli değil elbette, sabahları serçeler evin çevresinde ötüşüp dururken bu kupadan kahve içmek gibisi yok hani. Bu kupayı aldığım mağaza artık yok, İstanbul'da İstiklal caddesine girişte Fransız konsolosluğuna bitişik bir mağazaydı. Geçmişe yeniden gidebilsem bir de bu kupadan bir kaç tane alırım.

(Alıntı: Vatan gazetesi, 14 Ocak 2007, sayfa 7)

Sevdiğim karelerim - 41 // Eşek - donkey //

2008-12-14T21:54:42+00:00

Sevdiğim karelerim - 40 // yıllar - years //

2008-12-14T01:07:58+00:00

Çalışma odası ve kişisel takıntı haritası

2008-12-13T12:00:00+00:00

Şairlerin, yazarların çalışma odalarını çok merak ederim. The Guardian gazetesinde her hafta bir yazarın çalışma odası fotoğrafı ve kısa bir yazı yayımlanır. Merakla okurum, fotoğrafa da uzun uzun bakarım. Bizim edebiyat dergilerinde hep yazarla/şairle birlikte çalışma odasının/masasının görüntülerı çıkar, yazarın/şairin olmadığı bir çalışma odası fotoğrafı nadirdir. Son yıllarda ülkemizde de bir ilgi başladı yazarın/şairin kitaplığına/çalışma masasına/odasına. Sadece gazetelerde dergilerde değil internet üzerinde de ilgi çekici bir şeyler var. Usta fotoğrafçıların evlerinin günlük hayatlarının fotoğraflarını da çok merak ederim. Örneğin Henri Cartier-Bresson'un evi, çalışma odası, koltuğu gibi konulardaki fotoğraflara takıntılıyımdır, çok severim, zaman zaman karşıma öyle ilginç fotoğraflar çıkıyor ki bazen şaşırıyorum ve çok seviniyorum.

Çalışma odasına dönersek, 30 yaşında gerçek anlamda bir çalışma odasına sahip olduğum için bu konuda dertliyimdir birazcık. Ivır zıvır bir yığın şeyle birlikte artık bu odaya sığamadığım için şaşkınım da. Yıllarca müstakil bir odanın hayalini kurmuştum. Küçük bir yer bile yeterliydi bana, bir masa, bir kitaplık ve bir sandalye çok mutlu olurdum sanıyordum. Şimdi üç duvarında kitaplık olan bir odam var yine de yetmiyor bana, tuhaf.

Çalışma odam dışında en rahat ettiğim yer ise İstiklal caddesinin kırılma noktasındaki Yapı Kredi Kültür Merkezi'nde bulunan Sermet Çifter Kütüphanesiydi. Şimdi binanın üst katlarına taşındı ve araştırma kütüphanesi oldu, girmek zorlaştırıldı. Eskiden gider bir de kahve alırdım, otururdum masaya okumaya başlardım. Kişiye özel kütüphanelerden gelen bazı kitaplardaki satır aralarındaki çizgileri, sayfa kenarlarına alınan notları görür heyecanlanırdım mesela. Sonra kitap okurken kahve içmeyi yasakladılar. Kitabın üzerine dökülürse iyi olmazdı tabii. Aşırı dikkat ediyordum ve hiç bir kaza yaşamadım bu konuda, ancak yaşanmayacağını da garanti edemezdim tabii. Sonra kahvesiz okuma günleri başladı. O da uzun sürmedi. İstanbuldaki en güzel kütüphanelerden birinden böyle ayrıldım işte...

Kitap okunabilecek başka güzel yerler de yok değildi hani, kitaplı kahve bunlardan biriydi, ne oldu oraya bilmiyorum şimdi, geçen Pandora kitabevinin oradan şöyle bir baktım da tabelasını göremedim. Umarım kapanmamıştır. Leyle Cafe güzeldi. Oraya da epeydir uğramadım.

Anlaşılmıştır sanıyorum kitap veya dergi okurken, bir şeyler yazarken yemek içmek isteyenler ailesindenim. E kitabevlerinin hemen hepsinde kafe var artık diye düşündüysem de pişman olmam gecikmedi, çünkü rahatsız edici şarkılar çalınıyor böyle yerlerde, ben Şebnem Ferah şarkı söylerken ne bir satır/dize okuyabilirim ne de bir harf yazabilirim.

Çalışma odasında müzik dinleme konusuna gelince. O ayrı bir yazı konusu artık.